Grafisch komt Franka voort uit de Belgische school van de jaren '50, en dan vooral de 'Robbedoes' kant : klare, maar levendige, lijn, vrij realistische goedverzorgde decors rond iets karikaturaler acterende personages met grote hoofden. In de begin avonturen is dat goed te zien. Geleidelijk is de grafische vormgeving opgeschoven naar de realistische kant : het hoofd en de ogen worden kleiner, de proporties komen dichter bij normale verhoudingen.
Maar, het blijft een design, een vormgegeven idee, tevergelijken met de vorm van modellen, die ook geidealiseerde vrouwen uitbeelden.

Franka's karakter is slim, handig, doortastend, zelfstandig en emotioneel : precies de eigenschappen die een hoofdfiguur nodig heeft om een verhaal intelligent, behendig en afwisselend te leiden. Uit de emoties blijkt meer diepte dan puur voor het verhaal nodig is. Bijvoorbeeld de twee zijden van haar karakter in 'De Blauwe Venus' waarin alter-ego 'Elsa Anders' zich toch aangetrokken voelt tot de lekker foute Tim Koning.

Franka is de onomstreden hoofdfiguur van de serie, daarom zijn de tegenspelers vaak tegenspeelsters. Franka, als aantrekkelijke jonge vrouw, is niet de enige vrouw in een mannenwereld, niet een decoratieve side-kick van een held. In de laatste drie verhalen heeft ze een relatie met kunstdief Rix, maar ze blijft op voet van gelijkheid het initiatief houden.

De grafische vormgeving van de strip is zo zorgvuldig mogelijk. Decors zijn tamelijk gedetailleerd om een sfeer van 'echtheid' op te roepen. Maar, ze zijn toch zorgvuldig ondergeschikt gemaakt aan de handeling : ze zijn in de eerste plaats het toneel waarop de acteurs het verhaal moeten kunnen spelen. De regie is het belangrijkste. Omdat de strip in de eerste opzet in de feuilletonvorm van elke week één pagina verschijnt, wordt geprobeerd in elke bladzijde een evenwichtige mix te vinden van plot, sfeer en handeling. Dus niet : één week praten en dan één week tekstloos vechten. Een afzonderlijk plaatje van wel in het teken staan van één van deze drie verteltechnieken.